1. Co to jest?

Z założenia jest to pojazd wyścigowy. W jego sportowej odmianie będziecie ciężko pracował nad każdym udoskonaleniem. Rurowa konstrukcja i brak jakiejkolwiek amortyzacji zawieszenia sprawia, że wszystkie detale (kąty gięcia i grubość rur) mają ogromne znaczenie.

Silnik przenosi za pomocą przekładni łańcuchowej znaczne moce na tylną oś pozbawioną jakiegokolwiek mechanizmu różnicowego.

Hamulce tarczowe – tylny hamulec działający centralnie na oś.

Dzięki specjalnym oponom, zapewniającym doskonałą przyczepność, nisko położonemu środkowi ciężkości oraz fantastycznym mocom silników dwusuwowych uzyskujemy efekt ogromnych przyśpieszeń i działania sporych przeciążeń podczas jazdy na zakrętach – dla przykładu kart startujący w klasie KZ1, z silnikiem 125 cm3, o wadze 170 kg, przyśpiesza od 0-100 km w ok. 3 sek., a prędkości maksymalne dochodzą do 180 km/h.

Osobną formą kartingu są też pojazdy spotykane we wszelkiego rodzaju wypożyczalniach, gdzie moce silnika nie przekraczają 10 KM, a główne założenia przy konstrukcji ramy sprowadzają się do jej wytrzymałości.

2. Jak zaczynać?

Jeżeli sprawdzicie biografie kierowców Formuły 1, to znaczna ich część zaczynała swoją przygodę ze sportem własnie w kartingu.

Najmłodsi mogą zaczynać na podwoziach Baby Kart, które są przeznaczone dla dzieci w wieku od 6 do 9 roku życia. Kolejnym etapem jest podwozie typu Mini Kart – od 10 do 13 lat. Po ukończeniu 13 roku życia można wejść w świat tzw. Wielkiego kartingu, przez co rozumiemy szereg międzynarodowych kategorii wyścigowych.